renanseckin
KÖRFEZ TV

KARAOĞLAN’IN ANISINA…

Necdet TAMDOĞAN

Necdet TAMDOĞAN

"Sözün Başladığı Yer"

Yeni yetişen nesil çok fazla tanımaz, ismiyle müsemma tam bir Karaoğlan olan Bülent Ecevit’i, şahsen tanıma onuruna ve şansına sahip olmuş biriyim…

Çocuktum…

Ankara’da doğdum, büyüdüm…

İlkokul son veya ortaokul 1.sınıf çağlarındaydım…

Rahmetli babam Sivas’ın köyünden Ankara’ya göç etmiş kapıcılık yapıyordu onu tanıma şerefine eriştiğim dönemlerde…

Biz de diğer kapıcı aileleri gibi büyük apartmanların havasız bodrum katlarında yaşıyor, ama hep zengin çocuklarıyla oynuyorduk. Çünkü bizden başka binadaki herkesin durumu iyiydi, zengindi aileleri.

Biz Ankara Küçük Esat’ta bir binada kapıcılık yaparken Bülent Ecevit tam karşımızdaki apartmanda oturuyordu. Yıl 1970-71 yanlış hatırlamıyorsam…

Rahmetli Bülent Ecevit’in aklımda kalan iki hatırasından biri, soğuk bir kış gününde evinden yürüyerek meclise gittiği görüntüdür…

Çok soğuk bir kış günüydü, sokakta oynayan birkaç çocuktuk, hepimizin saçlarını okşadı bizi sokakta oynar görünce…

Hala arkasından baktığımı hatırlarım flu bir siyah-beyaz hatıra olarak kalmış aklımda…

Biz o zaman meclisin nerede olduğunu bilecek yaşlarda değiliz. Ben o dönemlerde, ilkokul sonlarda falanım ancak…

Babam anlatırdı rahmetli…

Adam yürüyerek meclise gidiyor vallahi bravo der, bize büyük adamların aslında ne kadar halka yakın olduğunu anlatmaya çalışırdı…

Oysa o dönem benim rahmetli babam Adalet Partili ve koyu bir Demirel taraftarıydı…

İkinci hatıramsa, babamın Adalet Partisinden vazgeçip Ecevitçi olduğu yıllara ait…

Her bayram rahmetli annem tertemiz yıkadığı ve hangi zengin ailenin verdiğini bile hatırlamadığımız kıyafetleri giydirir, ellimizden tutarak bayram ziyaretlerine götürürlerdi bizi babamla birlikte…

İlk önce Ecevit’in evine gidilirdi, biz de çikolata yiyeceğimiz bir yere gidiyoruz diyerek sevinçle koştura koştura giderdik…

Tam bizim evin karşısındaki apartmanda otururlardı, bina etrafında ne koruma, ne bir kalabalık insan topluluğu bulunmazdı.

Rahşan teyze bize çikolata, annemle babama likör ve çikolata ikram ederdi…

Annem, babam ne kadar mahcup davransa da, onlar o kadar konuşkan davranır, adeta kendilerinden biri gibi hissettirirlerdi…

Sanki onların köylerinden gelmişiz veya bir akraba ziyareti yapıyormuşçasına sevecen davranırlar, fakirliğimizi bir anda unuttururlardı bize…

Giderken Rahşan teyze alırken utanmayalım diye mendil içine para koyar, ceplerimize sıkıştırırdı kendi elleriyle…

Kendi çocuğu olsa ancak o denli sevgiyle okşardı kafamı diye düşünmüşümdür yıllar sonra, Ecevitlerin başımızı okşadığı o anları düşündükçe…

Soluk, siyah-beyaz hatıralarım aklıma geldikçe derin bir iç çeker, ne güzel insandın sen KARAOĞLAN derim hala…

O GÜZEL İNSANLAR, O GÜZEL ATLARA BİNİP GİTTİLER…sözünü çok yakıştırırım güzel ruhlu o insana ben… Ruhun şad olsun, mekânın cennet olsun. Ölümünün 13. Yılında bir kez daha rahmetle analım, Kıbrıs’ı Rumlardan kurtararak tüm dünyaya Türkün gücünü gösteren rahmetli Bülent Ecevit’i.

NECDET TAMDOĞAN
“SÖZÜN BAŞLADIĞI YER”
TÜM YAZILARI



Facebook ile Yorumla
BU KONUYU SOSYAL MEDYA HESAPLARINDA PAYLAŞ
ZİYARETÇİ YORUMLARI

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu aşağıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.

BİR YORUM YAZ
Türkiye ve Dünya Haberleri, Köşe Yazıları, Magazinden Siyasete, Spordan Seyahate Birçok Haber... Körfez TV'de Bulunan İçerikler Kaynak gösterilmeden alıntı yapılamaz, Kanuna Aykırı ve İzinsiz Olarak Kopyalanamaz, Başka Yerde Yayınlanamaz.